Tom zal nu ongeveer veertien, maximaal vijftien zijn. Toen ik hem kende was hij zes. Blond kereltje. Zeer knap snoetje. Warrig, wild haar. Tom wilde héél graag 'groot' zijn.

Ik gaf les in zo'n school waar kinderen van meerdere leeftijden samen zitten. Met twee begeleiders trachtten we een groep van zo'n 30 kinderen in goede banen te leiden.

Het had Toms leidsters van het vorige jaar de nodige moeite gekost om hem 'goed in zijn vel' te doen voelen. De overgang van de ene groep naar de andere deed de jongen echter in oude gewoonten vervallen. Koppigheid. Kuren. Niet willen luisteren.

Ik las boeken en studeerde en leerde naar Tom (en andere kinderen) ècht te luisteren. Niet alleen naar de woorden, maar ook naar wat er achter de woorden verscholen zit. Het lukte. Tom merkte dat ik hem ernstig nam en werd weer rustiger. Hij vertelde honderd uit, ik kon niet al zijn 'problemen' oplossen, trachtte af en toe een oplossing aan te reiken, maar slaagde er vooral in te zorgen dat de knul vorm kon geven aan zijn eigen wereldje.

Dan leidden fricties tussen mijn collega en mij tot het onvermijdelijke. We besloten dat we niet meer konden samenwerken en deelden de groep op. Per leeftijd, jawel. Of toch zoiets. Tom zat niet langer in mijn groep. Twee dagen later wilde zijn mama met me praten. Of ik Tom niet in mijn groep kon opnemen. Hij vroeg daar zelf om. Hij aanbad me, zo bleek. Hij vertrouwde me volkomen. (Meer dan hij zijn vader vertrouwde, zo bleek achteraf. Die vader was een onverbeterlijke macho...)

En zo geschiedde. Ik was er niet rouwig om.

Ik was in die tijd nog te groen en onervaren om een groep kinderen in een schoolse situatie in echt goede banen te leiden. Het lukte me niet altijd om de goede orde er in te houden. Tom was de uitzondering op de regel. Luisterde vanaf het eerste woord. Bleef altijd in mijn buurt. Was steeds geïnteresseerd. Verkoos mijn aanwezigheid boven andere prikkels.

Momentopname: met de groep naar een themapark aan de kust. Educatief verantwoorde uitstap. Alle kinderen stormden als een bende jengelende pubers door de tentoonstelling. Wilden snel alles gezien hebben. To bleef bij me. Keek waar ik keek. Stelde vragen.

Gaf me een handje.

Het was de laatste dag van het schooljaar. Ik had al besloten dat ik nog niet voldoende sterk stond om in dit schoolsysteem te werken. Besloten dat ik eerst ervaring wilde opdoen in meer traditionele systemen. Kwestie van een stevige basis te hebben als ik -zo verzekerde ik mezelf- ooit naar dit aantrekkelijke systeem zou terugkeren. We gingen zwemmen met de hele school. Tom droeg om zijn verrukkelijke, zevenjarige lijfje enkel de niet meer dan noodzakelijke zwemslip. Ik had hem al vaak zo gezien tijdens de zwem-momenten, dus het deed me niet veel meer. Tom was gewoon Tom, veel meer dan een aantrekkelijk lijfje. Hij kwam op me afgezwommen.

"Gaan we samen zwemmen?"

"Hoe zie je dat zitten, Tom?"

"Gewoon. Jij zwemt op je rug. Ik kom bovenop jou liggen en hou je aan je schouders vast. Jij bent mijn boot."

In de meest volmaakte vorm van samenzijn die kan bestaan tussen een jongen en een man, zwommen we die dag de eeuwigheid in...

San Remo

Alle teksten ressorteren onder San Remo©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

San Remo