Bevrijdingsdag. Ik ga er elk jaar heen. Altijd ben ik benieuwd naar de optredens en de snuisterijen die er omheen worden verkocht. Dit jaar lette ik meer op de jongens, dan op de muziek.

Ik was in de middag al wezen kijken bij de grote optredens, maar dit jaar was het wat minder goed. Ik was dan ook al gauw pleite. In plaats daarvan bleef ik langer bij de kraampjes, die er ook elk jaar zijn. Daar kocht ik een paar hangers. Aangezien er verder niet veel te doen was (behalve de optredens on the side en de stands voor Warchild en zo), ben ik maar pleite gegaan.

Maar thuis gekomen voelde ik toch een soort drang om weer richting het festival te gaan. Er was iets wat me weer in die richting trok. Dit keer ging ik naar de optredens van de lokale bands. Daar aangekomen baande ik me een weg door de mensenmassa richting het podium.

Halverwege zag ik een jongetje van ongeveer 7 à 8 jaar te spelen met twee zusjes. Ik besloot een poosje te gaan kijken en te genieten van de capriolen van het kleintje. Ondertussen was het de jongen wel opgevallen, dat hij een toeschouwer extra had, want op een gegeven moment keek hij me recht aan en glimlachte. Toen besloot ik gewoon in de buurt van de jongen te blijven en te kijken of ik mee kon doen met de spelletjes van de jongen en zijn zusjes. Ik bestelde wat drinken en stelde me zodanig op, zodat ik zowel het optreden van de band als die van de jongen kon volgen.

Ondertussen waren de meisjes bezig het dansen van een paar vrouwen naast ons te imiteren en de jongen stond er fronsend bij te kijken. Terwijl dat gebeurde, bleef de jongen af en toe stiekem naar mij gluren en glimlachen als hij me gevonden had.

Op een gegeven moment stond ik toch wel een beetje ver van de jongen af en begon richting de jongen te lopen. De jongen begon te stralen toen hij dat merkte. (Je vraagt je af waarom. Ik had niets gedaan om zo'n eerbetoon te krijgen.) Ook begon de jongen een beetje te bewegen, alsof hij ook al aangestoken werd door het dansvirus. (Hoe aandoenlijk :D). Blijkbaar kreeg het virus mij ook te pakken, want ik begon ook spastische bewegingen te maken, die in de verte vaag op dansbewegingen leken. Ook al ging het wat moeilijker, aangezien ik nog steeds drinken had).

Ik stond nu tussen de band en de jongen in en begon fanatiek te dansen (nog steeds met mijn drinken, dus je kunt je voorstellen, hoe dat gegaan moest zijn). Ook bleef ik steeds naar de jongen kijken en verrek, hij lette op mij, want hij begon mijn spasmes te imiteren. Ik schonk hem een grote grijns en een grijns werd mij teruggegeven.

Ondertussen bleef de moeder argwanend kijken, alsof ze niet kon begrijpen dat haar zoontje plezier kon hebben met iemand, die hij (of zij) niet kende. Ik vroeg aan de jongen of hij het nog leuk vond (vage vraag, als je dat gezichtje zo zag stralen in het donker, maar wel makkelijk als je contact wil maken). Hij knikte enthousiast en antwoordde dat het leuke muziek was en of ik dat ook niet vond. Op dat moment had ik waarschijnlijk zelfs Marianne Weber leuk gevonden, als hij dat leuk vond. Ik knikte dus ook. Waarschijnlijk vond zijn moeder het nu welletjes en begon ze haar zoon mee te trekken richting huis. Maar het zoontje had nog te veel plezier om huis te, rukte zich los om weer richting mij te gaan en begon weer te dansen. De moeder, nu woest, begon de jongen, na een giftige blik naar mij toe die ik weerkaatste met een glimlach, weer mee te trekken. De jongen keek nu een beetje wanhopig naar mij toe. Ik knikte hem toe, dat hij nu beter met zijn moeder mee kon gaan. Zijn gezichtje betrok en begon met de moeder mee te lopen, terwijl hij achterom bleef kijken om te zien of ik hem wel nakeek, wat ik uiteraard ook deed.

Nog één maal rukte de jongen zich los en gaf mij iets met de woorden: "Dit is voor jou." Ik wilde kijken wat hij me had gegeven, maar een blik in zijn ogen deed me wachten. Met tranen in mijn ogen nam ik afscheid van de schat.

Ik keek hem na tot hij uit het zicht was. Toen pas opende ik mijn hand en keek naar wat er in lag. In mijn hand lag een kwartje. Ik weet niet wat hij hiermee wilde zeggen, maar ik koester dit kleine muntje, Het is voor mij een aandenken aan een mooie avond. Het was misschien maar een uurtje in totaal, maar voor mij was het de eeuwigheid.

SanhGrimr

Alle teksten ressorteren onder SanhGrimr©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

SanhGrimr