Mijn broertje krijgt schaamhaar...

En dat moet natuurlijk iedereen weten :)

Eerst kwam die voorzichtig bij mij aan zetten nadat hij onder de douche was geweest. Zijn haar was nog nat en het sop zat nog op zijn rug. Overal waar die liep bleven natte voetafdrukken achter. Hij had een handdoek om zijn middel geslagen en hij keek me triomfantelijk aan.

"Heej, Robin. Kan je een geheimpje bewaren?"

"Tuurlijk, M."

"Trâlâ," en met een wijds gebaar trok hij de handdoek weg.

Ik keek, natuurlijk keek ik.

"Zie je niks?"

"Eh, ja ... wat moet ik zien?"

"Ik krijg er haar op."

"Waar dan?" * gniffel *

"Nou daar. Zie je hem niet?"

"Oh, die ene."

Hij had het geluk niet mee. J. (zijn broertje van 9 jr - en die niks geheim kan houden) kwam zonder kloppen de kamer binnenvallen. Hij ziet zijn broer in zijn ademskostuum staan en kijkt me verbaast aan.

"Wat doen jullie?"

"Nou, hij krijg een haar."

"Wauw, waar? Op zijn ballen?"

"Eh, zo iets."

"Niks zeggen hoor, het is een geheim."

"Oké."

"Eerst zweren."

"Ik zweer plechtig .... bla bla bla."

J. is een kleintje die gevoel heeft voor tragiek en dat graag uitspeelt op een moment dat hij veel toeschouwers heeft (arme M.). Tijdens het eten, let wel: tijdens het eten, loopt hij van de tafel en pakt een schaar. Mijn stief pissig natuurlijk, want tijdens het eten weglopen is onfatsoenlijk. De ogen van J. schitteren en meestal weet ik dan wel hoe laat het is.

"Ik wil wat zeggen"

"Heb je je eten al op?"

"Nee, maar het is belangrijk."

"Nou. Oké, maar snel dan anders wordt het eten koud."

"M. krijgt een haar."

"Waar?," mijn stief kijkt op en ik voel hem al aankomen.

"Op zijn zak."

"Iedereen krijgt er haar op, jij later ook," probeer ik, maar niks helpt.

Het is nog niet zo erg, dat gaat nog komen. Mijn stief begint.

"J. leg die schaar eens weg. We zijn aan het eten."

"Die schaar heb ik straks nodig."

"Je hoeft er toch geen vlees mee te knippen?," doet mijn moeder ook mee.

"Nee. We gaan straks die haar afknippen."

"Wat is dat nou voor flauwekul?"

"Jullie hebben toch ook mijn eerste tandje bewaard, dan ...."

Binnen een fraktie van een seconde zit het rijst dat mijn stief aan het kauwen was tegen het behang. Hij buldert het uit. Zoals J. het heeft gezegd klinkt het zo onschuldig, maar hij weet dondersgoed dat hij M. daarmee flink voor lul heeft gezet. Ma, dept de rode vlekken van de tomatensoep van het tafelkleed. Ook zij kon haar lachen niet houden. M. is pissig en weet niet waar die moet kijken.

"Eh. J.", zegt ze. "Weet jij nog wat we met je eerste tandje hebben gedaan?"

"Een ketting van gemaakt. Die heb ik om."

"Geef die ketting maar aan je broertje."

"Neej. Waarom?"

"Dan krijg jij een nieuwe, waar die ene haar van M. aan zit."

"Gatverdamme. Je denkt toch niet dat ik met die ene haar ga lopen?"

"Nou, hou dan op en ga verder met eten."

Het hoeft, denk ik, geen verdere uitleg dat J. de hele dag een beetje uit de buurt van M. is gebleven. M. had een flinke dreut in zijn gedachten. Gelukkig is hij het weer snel vergeten want, tijdens een partijtje voetbal, zijn ze bij elkaar en scoort J. meer doelpunten dan M. Ze winnen, en dat maakt een hoop goed.

Jatagan

Alle teksten ressorteren onder Jatagan©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Jatagan