Het geheim van kleine Jéé (Jeetje)

Ik ben er al aan gewend geraakt dat we om de twee jaar een échte grote vakantie gaan houden. Dan heeft mijn stief genoeg gespaard om met de hele familie naar zijn vaderland te gaan en dan kunnen we daar meteen wat langer blijven. Iedereen is dan blij: mijn moeder, mijn broertje M. (die ik in de rest mijn reisverslag steeds Em zal noemen) en ik. Er is er maar één die het allemaal niet zo kan waarderen en dat is mijn kleinste broertje van negen jaar. Niet omdat hij last heeft van heimwee, of de reis niet ziet zitten. Nee, er speelt al een probleem sinds de vorige vakantie. Door een samenloop van omstandigheden is het zelfs bijna een trauma voor hem geworden en hebben mijn ouders behoorlijke maatregelen genomen om erger te voorkomen. Niemand van ons mag weten op welke dag en op welk uur we naar het buitenland gaan. Daar wordt over gezwegen. We zien het wel als het zover is, want kleine Jéé (ik zal hem verder bij de naam Jeetje noemen) zou er flinke problemen mee krijgen als hij de dag van vertrek zou weten.

Wat is er gebeurd?

Zoals ik al vertelde gaan we om de twee jaar een grote reis ondernemen en dan wordt alles al zoveel mogelijk van tevoren ingepakt. Ook de spulletjes van Jeetje, maar in de koffer blijft er altijd een plaatsje over voor zijn vriendje. Bunkie heet dat vriendje en zij zijn beiden onafscheidelijk. Althans niet overdag, dan speelt Jeetje overal en nergens en denkt niet aan zijn maatje die op hem wacht. Nee, het is zijn speelkameraadje voor de nachtelijke uren. Hij gaat samen met zijn vriendje naar bed. Bunkie is namelijk zijn knuffel, waar hij alle geheimen mee deelt. 's Avonds hoor ik hem wel eens mompelen als ik voorbij zijn kamertje loop. Dan hebben hij en zijn knuffel hele lange gesprekken. Wat ze elkaar allemaal te vertellen hebben weet ik niet, maar dat ze elkaar mogen is een ding dat zeker is. Alleen, Jeetje schaamt zich een klein beetje voor zijn verliefdheid op zijn knuffel.

De vorige reis is het misgegaan. Toen het vliegtuig opsteeg vanuit Amsterdam, bleef Bunkie achter in Nederland. Vergeten. Een beertje alleen in een groot huis en Jeetje alleen in de grote wereld met de gedachte dat zijn vriendje in de koffer lag te slapen. Dit was niet zo en toen we in het buitenland, hier heel ver vandaan de spulletjes voor de nacht klaar legden kwam het kinderverdriet. Knuffel was onvindbaar en Jeetje besefte dat zijn vriendje eenzaam en alleen was achtergebleven. Hij huilde zo verschrikkelijk dat bijna iedereen begon mee te janken. Als het aan hem had gelegen hadden we een 'taxi' genomen om zijn nachtkameraadje op te halen. Hij was woedend op mijn ouders en de hele vakantie ontroostbaar. Leuke uitstapje konden niet voor afleiding zorgen, want het kleine mannetje bleef maar denken:

· hoe zou Bunkie het maken?

· zou hij nog leven als we na de vakantie weer terugkwamen?

· hoe zou hij aan eten komen?

En nog veel vragen schoten hem door zijn hoofd.

Het eerste gedeelte was snel opgelost. Ma had naar haar ouders gebeld en die hadden Bunkie mee naar huis genomen. Daar hadden ze hem op de bank gezet zodat ze steeds naar hem konden kijken. Ook was het beertje nu niet meer alleen. Dat gaf voor Jeetje al een grote opluchting, maar nu was hij 's avonds zelf nog eenzaam en kon hij zijn verhalen niet kwijt. Elk familielid had voor hem een nieuwe knuffel gekocht. Op een gegeven ogenblik lagen er zo'n twintig 'beren' op bed, maar hij flikkerde ze allemaal op de grond voor het slapen gaan. Een ander vriendje nemen beschouwde hij als hoogverraad. Hij had maar één vriendje en dat is Bunkie. Hij zou alleen hém trouw blijven. Al die andere knuffels waren maar surrogaat.

Eindelijk was de vakantie afgelopen en we stonden weer in Nederland. Hij liet het niet merken, maar hij was zenuwachtig. Niet alleen om thuis te komen, maar hij had ook zijn beertje gemist. De laatste meters rende hij naar huis en, vlak voor de deur, rukte hij de sleutels uit de handen van zijn vader. Hij sprong naar binnen en vloog naar zijn kamertje. Daar hoorden wij hem snikken, met zijn beertje in zijn armen geklemd. Het was een ontroerend weerzien en hij heeft in een kwartier tijd drieduizend keer zijn excuses aangeboden en twintigduizend kusjes gegeven op het wollige berenhoofd.

Telkens als hij nu maar even denkt dat we met vakantie gaan dan breekt er paniek uit. Dan vliegt hij naar zijn kamertje om te zien waar Bunkie is en verliest hem geen moment uit het oog. Als hij naar school gaat dan moet de deur op slot en als hij thuis komt van buitenspelen dan gaat hij eerst inspecteren of zijn nachtvriendje er nog is. Het zijn twee vrienden en die laten elkaar nooit in de steek. Dit keer besloten mijn ouders het tijdstip van vertrek aan niemand bekend te maken. Maar, op de één of andere manier, had hij het aangevoeld. Misschien omdat hij ergens een koffer heeft zien staan, of handdoeken die op een andere plaats lagen. Niets ontgaat hem in die periode.

En toen was het zover. De reis naar Indonesië kon beginnen. Jeetje met zijn beer in zijn handen, hij schaamde zich dit keer voor niemand. In het vliegtuig mocht Bunkie de cockpit zien, de beste seat tussen ons in hebben. En echt slapen deed hij niet. Hij bleef waakzaam. Af en toe zakte hij weg en voelde ik zijn hoofd tegen mijn schouder (aan de andere lag Emmetje) maar dan schrok hij weer op en dommelde weer weg als hij zijn beertje voelde.

Eindelijk zijn we aangekomen in Jakarta. Het was een fijn weerzien met alle familie en bekenden. De zon schijnt fel en de temperatuur is altijd hoog. We hebben geen alternatieve spullen nodig om bruin te worden, dat worden we vanzelf. Op het terras zit Bunkie in een stoel. Hij heeft een zonnebril op en kijkt uit over het water. Jeetje heeft hem benoemd tot badmeester en voor die taak krijgt hij salaris. Jawel, vijf snoepjes per dag. Die gaan dan mee in een kartonnen doosje als ze gaan slapen. De volgende morgen zijn ze op. Jeetje zegt dat Bunkie ze dan heeft opgegeten.

Maar ik heb daar zo toch een beetje mijn twijfels over :)

20-07-2002

Jatagan

Alle teksten ressorteren onder Jatagan©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Jatagan