Ik kan vannacht maar niet in slaap komen. Ik weet niet waarom, maar ik moet steeds aan mijn vader denken.

Het enige dat ik nog van hem weet is dat hij altijd ging voorlezen voordat ik moest gaan slapen. Het was uit een boek dat ik nog steeds heb. Het gaat over lammetjes en schapen die met elkaar konden praten en dat ze zo fijn met elkaar konden spelen. Ik weet nog precies hoe zijn stem klonk, zo lief en zo warm. Als ik mijn ogen dichtknijp zie ik hem nog steeds naast me zitten aan de rand van het bed. Met het kleine lampje aan, dat net voldoende licht gaf om de lettertjes uit het boek te lezen. Als hij voorlas kon ik lekker pluizen aan mijn dekentjes, met mijn duim in mijn mond. Op de duur werd ik altijd slaperig en dan bleef hij wachten tot hij er van overtuigd was dat ik écht naar dromenland vertrokken was.

Verder heb ik nog een paar fotootjes bewaard, waarop hij me knuffelt en me wast terwijl ik in het badje zit. Die fotootjes staan nu voor me op het bureau naast de p.c. Hoe oud ik ook zal mogen worden, de foto's zullen altijd op mijn werktafel staan. Altijd in het zicht waardoor ik weet dat hij dicht bij me is. Ik wil er altijd naar kijken. Soms ben ik boos dat hij zo vroeg is weggegaan en dan draai ik de foto's om. Maar niet voor lang, omdat ik weet dat weggaan niet zijn keuze was. Hij zal wel op een plaats zijn waar hij naar mij kan kijken en ik hoop dat hij dan een beetje trots op me is.

Maar ik mis zijn handtekening op mijn gipspoot. Ik mis hem als ik in de nieuwe competitie weer mag gaan voetballen en zijn plaatsje langs de lijn leeg is. Ik mis hem om straf van hem te krijgen als ik iets fout heb gedaan. Ik was pas 4 toen hij bij ons wegging. Hij heeft een hoop dingen niet kunnen meemaken.

Daarom ben ik zo dankbaar dat ik mijn AF heb leren kennen. Hij post niet meer zoveel op het Jongensforum, maar hij leest wél alles. Soms krijg ik op mijn flikker als ik weer wat stoms heb gezegd, maar soms moet hij ook lachen. Soms woelt die ook door mijn haar en drukt hij me lekker tegen zich aan. En heel soms, leest die me voor uit het boek met die lammetjes en schaapjes die met elkaar kunnen spreken. Daar heb ik dan zelf om gevraagd en dan weet hij dat ik het op dat ogenblik moeilijk heb.

Hij troost me en droogt mijn tranen. Hij praat met me als een soort vader. Hij is mijn vader.

Zo voel ik het tenminste wel.

Lieve AF, (ik mag je naam niet noemen). Ik weet dat ik hiervoor op mijn donder krijg omdat ik deze brief op JF heb gepost en deze ook op de website wilde toevoegen, maar ik wil toch zeggen dat ik waanzinnig veel van je hou.

Voor altijd, jouw YF

Jatagan

Alle teksten ressorteren onder Jatagan©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Jatagan