Rosari i vespres - rozenkransgebeden - en dan : - de vespers ...

Reeds heel vroeg valt de duisternis want het is winter. Ook is het zondag en dus nog ééns zo fijn. Buiten wisselen geleidelijk de nachtdieren, met hun eigen groene lampjes in de ogen, het dagelijkse huishouden van de dag-diertjes af.

Zolang het licht is krijgt haast niemand ze te zien, zeker in de winter niet, want het tekort aan groen en bladeren maakt ze schichtig en bang. Ook de diertjes van de nacht hebben angst. Roofvogels, met hun venijnige blik, gaan nu op pad.

Het vreemdste wezen dat ze kennen is nu ver van hun deur en heeft zich tijdelijk opgesloten in een ruimte die hun muf en vreemd voorkomt. En juist in die ruimte begint mijn heel bijzondere avond.

De laatste klanken van een eenzame, oude hoge priesterstem doen de ultieme verheerlijkingen weergalmen van de moeder der moeders : Maria, afgeschilderd als : "onmogelijk" !!! Reeds een half uur komen de verbeten en geratelde antwoorden van de enkele oude gelovigen als respons op al de droeve litanieën. Al deze oud-hopenden moeten hun jeugd en onwrikbaar geloof zo snel mogelijk bewijzen, dus bondig en bits. Gelijk hoe, ook zij zijn gelovigen. Beter dat, dan niets.

Als u denkt dat dikke muren de klanken tegenhouden, dan bent u ernaast. De dieren en diertjes, zowel 's nachts als overdag, begrijpen niets van dit alles en van hetgeen zij nu aanvoelen. Zij hebben er misschien jaren of zelfs nog langer voor nodig om de zin of onzin van dit alles te ervaren en dikke muren bieden uiteindelijk geen bescherming voor invloeden.

Een mama is ook bij hen een mama, niets meer, maar zeker niets minder.

Het is het liefste, tederste en heerlijkste wezen dat ook zìj kennen als het allerbeste. Geen steriel gedoe, geen hemelse Jeruzalem, maar een mama die naast hun jonge bedje staat in kleine nood of in nachtmerries, een warme aanwezigheid die zielsveel van hen houdt.

Dit is ook in mijn hart de virolae, de échte madonna van Montserrat, een prachtige moeder die de snaren van mijn ziel raakt en ze wonderlijk bespeelt.

* * *

Er hangt nu een sfeer van rustige bezinning in de grote kerk. Vol respect en in stilte zoekt iedereen een geliefkoosd plaatsje op één van de vele oude banken. Het hout durft soms weerbarstig te kraken en te protesteren, daarom gebeurt alles zoals in een vertraagde film. Langzaam vult zich ook het gesculpteerde gestoelte rond het altaar met priesters in bruine pij, en omdat het zondag is, ook met frisse kinderen, jongetjes in zwart-wit.
Het mooiste moment in Montserrat begint.
De laatste toerisme-slokkers en ook de laatste volle bussen hebben al enige tijd geleden de vlucht genomen. Zij hebben "hun spirituele bevrediging" als vluggertje genoten en zij zijn verzadigd. Er zweeft nu een familiale sfeer van intimiteit, van samen zijn, en vooral van zich samen te voelen. Er duiken zelfs enkele heldere vlammetjes op met de vraag : zullen we van elkaar houden, het zou zo geweldig zijn ? Zouden het deze vonkjes zijn die soms geweldige wonderen overal doen gebeuren ? Ik weet het niet, maar geloof van wel. ... In de donkere avondstilte en de schittering van zachte verlichting rondom duikt iedereen in zichzelf terug. Als in een spiegel voelen velen daarom even het leed van anderen. Maar dit te gemakkelijke wonder is te groot en vele lichtjes doven snel, alhoewel ....

Er blijven steeds opnieuw enkele levende glinstertjes hangen, die opstijgen naar de koepel, hoog boven het altaar. Daar wachten zij tot er genoeg zijn om uiteindelijk een grote vlam te vormen die op reis gaat en zijn woonst vindt in een onbegrepen hart, dat zich verloren en vernietigd voelt. Dit hart weet niet wat hem overkomt.
De laatste stilte verandert in muziek en het orgel begint warme, vriendelijke tonen te spreiden. Kort nadien en amper een seconde houdt dit instrument even zijn adem in om dan samen met de gewijden rond het altaar de kleine wonderen te laten gebeuren.
In warme eenvoud beginnen er eenstemmige en daarna ook veelstemmige gezangen te weerklinken. Er kruipt een heerlijke siddering vol emotie langs mijn rug omhoog. Zuivere en prachtige priestersolo's worden aangevuld met de melodieuze samenzang der broeders, de jongetjes van het Escolania en het orgel.
Soms fluisterend, soms overspoelend vertelt een ruisende zee van muziek haar lieflijke verhaal. Nu zingen zelfs de Engelen mee, mijmer ik, vol vreugde uiten zij hun drievoudige kaddisj aan God. Er ademt een innige band van één-zijn door de hele ruimte. Ook wij, kerkgangers feesten regelmatig mee, met het vesperboekje in de hand. De dagtaak is voorbij en even spreken er vele harten van dankbaarheid.

Ook dit leeft er in Montserrat : wondermooie scheppingen door de eeuwen heen gegroeid, hier geschreven en slechts hier vertolkt. Waarom ontroeren deze kristallen toverklanken niet meer mensen over de hele wereld ? Ik weet het niet.

... In een droom ontwaar ik vader Oliba. Een stralende lach siert zijn gezicht. Diep in mij fluistert hij vrolijk : "Mijn kerk en orgel zijn gebouwd, mijn broeders kunnen nu eindelijk goed zingen, ook mijn wens naar hemelse kinderstemmen is vervuld en velen zoeken hier nu steun voor al hun zorgen, mijn taak is ten einde, en nu is het aan jou." De stem deint weg en zoals in een diepe tunnel of spelonk galmen er vanuit die holle verte nog enkele laatste woorden na : "Geloof in jezelf, vertrouw op God en zie wat er dan geschiedt !"

Dit is het uiteindelijke afscheid van die vreemde, wonderbaarlijke man die na bijna duizend jaren terugkwam om mijn ogen te openen. Hij gaf me moed en inzicht mee, een onmogelijke erfenis in deze diepgevroren wereld. Een excalibur dat nu onwerkzaam schijnt. Warme wederzijdse vriendschap en waardering hebben een brug gebouwd naar een eeuwenoud verleden. Alles wordt nu anders, mijmer ik, al is er eindeloos geduld voor nodig. Een hernieuwing met een totaal respect voor leven zonder de parasiet van angst of agressie kan geen vloek zijn, maar een bevrijding van veel zorgen. Vele werelden, begrippen en woorden komen nog niet voor in ons groene boekje van het leven, nog veel valt er te ontdekken. Wij zijn geen starre zoutpilaren, noch geraffineerde inquisitoren die "het woord" verkeerd vertalen.

Wij zijn prachtige scheppingen vol beweging met een warm hart dat klopt en een ziel die roept : Een gracieuze ziel vol dankbaarheid en hulpvaardigheid die slechts hoeft te handelen waar het werkelijk nodig is, vol vreugde voor elkaar. Hierin en alleen hierin verschuilt zich het begrip : Genade !

Dan worden "witte ballon-processies" niet slechts uitingen van haat, frustraties of sensaties, geen luciferiaanse komedies maar levende werkingen van de geest en ziel, misschien tot grote spijt van het huidige psychologisch denken.

Ik zweef weer weg en bewonder het altaar : glanzende keramieken tegels beelden er het verhaal af van het laatste avondmaal, waar brood en wijn met elkaar gedeeld worden : het levende symbool van barmhartigheid ondanks veel bedrog.

* * *

"Delen is verminderen en verliezen, een aanslag op de status, het verbrokkelt het al tot niets, dat is wiskundige logica", slijmen mijn gedachten, maar deze berekende redenatie slik ik niet. "Dat is nu juist jullie grootste probleem, een vrees voor machtsverlies", mijmer ik, "als hersenen alleen gaan handelen worden ze zielloos en vol listen, ze worden b(r)ouwsels als ruïnes". "Jullie verworden dan tot tijdelijke axioma's en postulaten die oplossingen verschuiven in de tijd". "Voor mij zijn jullie slechts koele en verstarde denkbeelden, een schimmelig en bedorven manna, het voedsel dat de hemel reeds dagenlang verlaten had en nu verzameld wordt in een woestijn van angst en egoïsme". "Jullie zijn een dode wetenschap !"

Mijn gedachten kunnen nu niet anders meer dan zwijgen en ze worden even onderdanig. Alles wordt stil in mij en er blijft mij nu niets anders over dan volledig te vertrouwen op het onmogelijke, ontdaan van alle geraffineerde logica.

Ik hoor warme, fijne stemmen een loflied zingen met kristallen hoge breekbaarheid, verrijkt met fluwelen bassen en heldere tenoren.

Kleurige klankfonteinen dansen door elkaar.

Een speels vuurwerk vol blijdschap voedt de geest van de aanwezigen.

Een zilverwitte, uiterst zuivere glans vult plots de hele ruimte van de kerk en neemt al de kleurige opstijgende vonkjes in zich op.

Er ontstaan talloze stralende regenbogen vol schittering die als golven en spiralen door elkaar wervelen. Zij zingen in en rondom ons hun oneindig mooie liederen.

Mijn bonzende hart wordt op onverklaarbare wijze vervuld van nooit gekende blijheid en van liefde. Intens voel ik mijn warme bloed heel hevig en bewust door al mijn aders vloeien. Ik ben opnieuw gevoed met sterke levensdrang. Op onverklaarbare wijze overspoelt mij een wonderlijk licht dat heel mijn wezen vult, een licht dat spreekt van leren delen, waardoor de kracht zich zal vermenigvuldigen. Het is een energie die in ieder van ons leeft en wonderlijk genoeg steeds sterker wordt naargelang ze verder gegeven wordt aan anderen. Het is de ziel die daardoor geleidelijk uit een diepe slaap ontwaakt.

Zoals een levende communie die de mensen werkelijk voedt, is deze kracht overal aanwezig, maar wordt vooral eerst dààr gezien, waar men het niet meer ziet zitten ! Een communie die ook leeft in een wederzijdse vriendelijke lach, die zelfs de bergen doet spreken, die de vogels blij laat fluiten en die er zorg voor draagt dat bloemen heerlijk geuren.

Een liefhebbende allerhoogste eenheid reikt ons nu zijn helpende hand waardoor wij weer vol vreugde en dankbaarheid mogen zingen en dansen voor de mooie nog onbegrepen wonderen die ons terug tot werkelijk leven leiden.

De avonddienst sluit nu zijn deuren nadat een zegening aan iedereen gegeven werd.

Terwijl ik de kerk verlaat weerklinken er nog vele levende vesperliederen in mijn hart.

Dan stap ik weer vol moed opnieuw, de wijde wereld in.

Montserrat - Catalunya - De Vespers.

Zomaar weer een verhaaltje uit het gevoelsleven van een boylover ...

Elvin

Alle teksten ressorteren onder Elvin©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Elvin