Door Boysocks - eerder verschenen op de website van Martijn

Sinds kort heb ik het ouderlijk nest verlaten. Op 21-jarige leeftijd ben ik in een overgangsfase terecht gekomen, alle begin is moeilijk zullen we maar zeggen. Natuurlijk heeft het voordelen om geen verantwoording meer aan je ouders schuldig te zijn. Verder de toename van de privacy. Doordat ik zo ver van mijn ouders ben gaan wonen, zie ik meteen ook een aantal ernstige nadelen. Het jochie Danny, waarover ik schreef in mijn eerste column, zie ik nu veel minder, terwijl ik hem eerst zo ongeveer wekelijks op mijn schoot had zitten.

Een week of wat geleden ben ik vanuit mijn werk langs mijn ouders gegaan. Even een weekendje in het ouderlijk huis. Nou ja, voor zover ik daar dan zou zijn. Op donderdagavond had ik naar mijn vader gebeld om te melden dat ik rond acht uur 's avonds daar zou zijn om mijn spullen af te gooien, waarna ik meteen zou vertrekken omdat ik naar Danny zou gaan, die toch wel een beetje op tijd naar bed moest. Ook Danny's vader had ik op donderdag gebeld om te vertellen dat ik kwam, of hij zijn lieve zoontje wat langer wakker wilde houden. Een paar dagen eerder had vader mij via ICQ verteld dat zijn zoontje mij behoorlijk miste.

In eerste instantie raakte ik daardoor verbaasd, maar na even wat dieper nagedacht te hebben klonk dat toch wel vrij logisch. Danny kwam steeds vaker spontaan bij mij op schoot zitten en werd steeds aanhankelijker. Zelf miste ik dat joch ook, om die reden kocht ik op weg van werk naar station een kleinigheidje voor hem. Wat straalde de knul toen hij dat cadeautje van me kreeg, die twinkelende oogjes, zwijmel! Heb ik me nu schuldig gemaakt aan omkoperij? Veel niet-pedo's zullen zeggen van wel. Maar omdat ik niet van plan ben om Danny bij elk bezoek een cadeautje te geven deel ik die mening niet.

Na het uitpakken kwam het joch meteen op mijn schoot zitten. Ik gaf hem een stevige knuffel. Even later zaten we samen met lego te spelen. Ondertussen maakte ik behoorlijk wat lichamelijk contact met hem. Dit keer ben ik wel met mijn handen van zijn schoentjes afgebleven. Toen hij van zijn ouders een verdieping hoger moest, had hij de Celtics nog aan. De volgende keer zal ik ze vast en zeker weer losmaken om met zijn voetjes (en leuke sokjes) te spelen. Eigenlijk wil ik nu al die licht vochtige sokjes in mijn hand voelen, om vervolgens steeds vluchtig mijn hand naar mijn neus te verplaatsen om de geur van jongenszweet op te vangen. Heerlijk, dat zweetvoetjesaroma van Danny.

Zijn moeder bracht hem op mijn verzoek enigszins later dan normaal naar bed. Ik miste de knul en Danny miste mij. Het lijkt er op dat we gek op elkaar zijn. Zijn vader is nog even mee naar mijn huis gegaan. Doordat ik zo naïef was om mijn e-mail op te halen waar hij bij zat zag die man dat ik een mailtje kreeg met als attachment een pasfoto van een twaalfjarig jochie. Hij vroeg of ik jongensfoto's spaarde. Veiligheidshalve heb ik daar maar niet op gereageerd.

Ooit komt het moment dat ik hem vertel wat mijn ware gevoelens voor zijn zoontje waren. Hij is een goede vriend van me, en is het niet zo dat je vrienden alles moet kunnen vertellen? Misschien stel ik me de wereld wel erg utopisch voor. Mocht hij mijn ware ik niet kunnen accepteren, dan vraag ik mezelf af of het wel zo'n goede vriend was. Toch denk ik dat ik wel moet wachten met het vertellen van de waarheid tot het moment dat zijn zoontje de magische aantrekkingskracht op mij heeft verloren. Is dat zwijgen geheel eigenbelang? Tegenstanders zullen wederom zeggen van wel, ik zeg dat het vooral in het belang van Danny is. Wat kan hij er aan doen wat mijn gevoelens zijn, en toch verdient hij wel de liefde die hij van mij ontvangt. Ik wil niet dat zijn ouders die om welke reden dan ook van hem afnemen.

Wellicht vertel ik het zelfs ook wel eens ooit aan Danny. Maar ook op een tijdstip dat hij zijn aantrekkingskracht op mij verloren heeft. Op een moment dat hij het kan begrijpen. Door te zeggen "Ik ben pedofiel" loop ik het risico dat ik die knul niet meer mag zien; dat ik het contact volledig met hem zou moeten verbreken. Al vind ik dat ze me moeten nemen zoals ik werkelijk ben; ik denk niet dat het me dat waard is. Schaad ik de gevoelens van die knul door de ware aard van mijn gevoelens te verzwijgen? Ik denk eerlijk gezegd dat het tegendeel waar is, een kind kan immers nooit genoeg liefde ontvangen.

Groetjes Boysocks

Alle teksten ressorteren onder Boysocks©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Boysocks