Mijn gedachten dwalen af
Naar een ver land
Waar de zon schijnt
En het waait
Maar toch...
de blaadjes hangen stil
aan de bomen
als hadden zij geen zin
om te bewegen.

Plots daagt er een stip
aan de horizon,
gehuld in een stofwolk.
En er zit een jongetje
op een rots,
hij staart sip voor zich uit.
Het stipje aan de horizon
komt langzaam dichterbij...
Het jongetje kijkt op,
en ziet het stipje worden
tot een buffel.
"Dag mijn jongen", zegt de buffel,
"wat scheelt eraan, je kijkt zo sip?"
"Kweenie", antwoordt de jongen.
"Echt niet? Ook niet als ik
je een beetje help?", vraagt Buffel.
"Msgien" zegt de jongen.

"De blaadjes hangen stil,
ondanks de wind, weet je waarom?",
vervolgt Buffel.
"Nee"
"De blaadjes zijn droevig
en hebben geen zin om te bewegen".
"O, waarom zijn die droevig?"
"Ze missen iets,
maar ze weten niet precies wat".
"Ow, net als ik?", vraagt de jongen.
"Ja, net als jij", zegt Buffel.
"Maar wat missen ze dan?"
"Ze missen iemand,
maar dat weten ze nog niet."
"Wie dan?", vraagt de jongen.
De buffel wijst in de vijver, "kijk maar".
"Ik zie alleen mezelf!"
"Ja, en kijk eens
wat voor een grote jongen je al bent!"
"O ja?"
"Er zijn niet veel jongens die alle
blaadjes stil krijgen."
"Komt dat door mij??"
"Ja, maar dat weten ze nog niet", zegt Buffel.
"Maar hoe dan?" vraagt de jongen.
"Ze treuren dat je nog niet wilt
geloven in jezelf."
"Maar ik ben ook nog maar klein!"
"Misschien, maar door jouw liefde en vriendschap
ben je ook groot. Heel groot."
"Echt waar?"
"Ja"
Er verscheen een kleine glimlach
op het gezicht van het jongetje.

En de blaadjes dansten van geluk.
En toen hij dat zag, geloofde hij
eindelijk in zichzelf en straalde
als een ster
en verlichtte daarmee de blaadjes
en de buffel tot diep in de nacht.

Axioma

Alle teksten ressorteren onder Axioma©copyright, tenzij anders is aangegeven. Niets van deze pagina mag elders worden geplaatst tenzij nadrukkelijke toestemming van de auteur is verleend. De teksten mogen ook niet gewijzigd, ingekort of verpersoonlijkt worden.

Axioma